Welcome!

Agnes Kant

October 19th, 2018

Agnes Catharina Kant (Hessisch Oldendorf, 20 januari 1967) is een Nederlands voormalig politica. Namens de Socialistische Partij (SP) maakte ze van 1998 tot 16 juni 2010 deel uit van de Tweede Kamer der Staten-Generaal. Vanaf 20 juni 2008 tot 4 maart 2010 was ze fractievoorzitter van de SP in de Tweede Kamer en partijleider, als opvolger van Jan Marijnissen.

Kant werd geboren in Duitsland als kind van Nederlandse ouders, die beiden directeur waren in het middelbaar onderwijs en les gaven aan de kinderen van in Duitsland gelegerde Nederlandse NAVO-soldaten. Ze groeide op in Brummen en volgde het middelbaar onderwijs op het Stedelijk Lyceum Zutphen.

Van 1985 tot 1989 studeerde Kant gezondheidswetenschappen aan de Katholieke Universiteit Nijmegen. Ze was werkzaam als wetenschappelijk medewerker epidemiologie aan deze universiteit en promoveerde in 1997 in de medische wetenschappen op onderzoek naar baarmoederhalskanker.

Kant was voorzitter van de SP-afdeling in Doesburg van 1 januari 1990 tot 1 januari 1994. In 1994 werd ze gekozen in de gemeenteraad van Doesburg. Ze werd namens de SP bij de Tweede Kamerverkiezingen 1998 gekozen in het parlement, nadat ze in de vier jaar daarvoor al werkzaam was als fractiemedewerker. Op 19 mei 1998, de dag van haar beëdiging, voerde Kant direct het woord in een debat over de verkiezing van een Kamervoorzitter. Kant was secretaris en vicevoorzitter van haar fractie en maakte naam als specialist op het gebied van gezondheidszorg. Ze stond in 2003 op de derde plaats van de “Top-100 van de medische macht”. René Roelofs maakte in 2003 een unieke documentaire in de Tweede Kamer, waarin onder andere duidelijk wordt hoe Jan Marijnissen probeert Agnes Kant parlementair te coachen. Vanwege de vele schriftelijke en mondelinge vragen aan bewindslieden kreeg ze het stempel ‘Kampioen Kamervragen’. Na de Tweede Kamerverkiezingen 2006 werd ze de tweede ondervoorzitter in het parlement en leidde ze enkele keren de debatten in de Tweede Kamer. Vanaf 2007 was Kant ondervoorzitter van de Kamercommissie voor jeugd en gezin.

Na het aftreden van Marijnissen als fractievoorzitter was Kant de enige kandidaat voor de vacante functie. Op 20 juni 2008 werd ze dan ook door haar fractie gekozen. Met de functie van fractievoorzitter werd Kant tevens de politieke leider en het politieke gezicht van de SP.

In 2009 verloor de SP ongeveer tien procent van haar leden. Nadat de SP op 3 maart 2010 bij de gemeenteraadsverkiezingen verloor en een dag later de partijsecretaris, Hans van Heijningen, voor het eerst binnen de partij kritiek op haar uitoefende, maakte Kant op 4 maart bekend dat zij geen lijsttrekker zou zijn bij de Tweede Kamerverkiezingen op 9 juni 2010. Ze legde tevens haar functie als fractievoorzitter neer. In een verklaring op de website van de SP zei ze hierover dat – terecht of ten onrechte – de slechte verkiezingsuitslag en lage peiling gekoppeld worden aan haar optreden als boegbeeld van de SP. Emile Roemer volgde haar op 5 maart 2010 op als fractievoorzitter. Kant keerde na de verkiezingen van juni 2010 niet terug in de Tweede Kamer.

Vanaf 1 januari 2011 is zij werkzaam bij het Nederlands Bijwerkingen Centrum Lareb, waar ze leiding geeft aan een nieuwe activiteit (de bewaking van de veiligheid van vaccins) en aan de Teratologie Informatie Service die per 1 januari 2011 door het RIVM aan Lareb is overgedragen.

Kant is in 1990 getrouwd. Ze heeft twee dochters.

South Carolina Adjutant General

October 19th, 2018

The Adjutant General of South Carolina is head of the Military Department for that state, overseeing the South Carolina Army National Guard, the South Carolina Air National Guard, and the South Carolina State Guard. The Adjutant General is the highest-ranking uniformed officer in the state, but is subordinate to the Governor.

The office was the only adjutant general in the nation that was an elected position. Adjutants General were elected for four-year terms at the same times as the Governor and other officials. This changed after the 2014 elections because South Carolina voters approved Amendment 2 in the 2014 general election, that will be the last time that the adjutant general is popularly elected. That was the final time that a state adjutant general will stand for election in the United States, barring future state constitutional changes.

The current Adjutant General is Major General Robert E. Livingston Jr.. A famous former Adjutant General is James C. Dozier, who held the post from 1926 to 1959.

Manoj Kumar Jaiswal

October 12th, 2018

Manoj Kumar Jaiswal (Hindi: मनोज कुमार जायसवाल) (born Nov. 2, 1976) is an Indian neuroscientist. He is the full-time faculty (Instructor) in the Department of Psychiatry at the Icahn School of Medicine at Mount Sinai.

Jaiswal was born in 1976 in Varanasi (Hindustani pronunciation: [ʋaːˈraːɳəsi], also known as Benares, Banaras (Banāras [bəˈnaːrəs], or Kashi (Kāśī [ˈkaːʃi], a major religious hub in India and holiest of the seven sacred cities (Sapta Puri) in Hinduism and Jainism. He became interested in Biology at a young age and began doing research in the field as an undergraduate student.

In Jan 2008 he received his Ph.D. degree from the University of Goettingen in Germany. He was a Postdoctoral Fellow in 2009 at the Massachusetts Institute of Technology in Cambridge, Massachusetts. From 2010 to 2015 he was a Research Fellow I Junior Scientist at the Center of Neuroscience and Regenerative Medicine, in Bethesda, Maryland. From 2015 to 2017 he was a Scientist at the New York State Psychiatric Institute/ Department of Psychiatry, Columbia University, in New York City, New York. In 2017, he became the full-time faculty (Instructor) at Icahn School of Medicine at Mount Sinai in New York City, New York.

Dr. Jaiswal studies the critical role of Cu, Zn superoxide dismutase (SOD1), typical for familial ALS, in the impairment of [Ca2+]mito handling and perturbation of Ca2+ homeostasis in SOD1G93A mice and cell culture models of ALS. These finding, reported in Pharmacology and Neuroscience Journal.

Dr. Jaiswal has also studied molecular mechanisms of Traumatic Brain Injury (TBI) using 2-photon in-vivo imaging and 3-D microscopy at CNRM/NIH-DoD center. He developed a minimally invasive in-vivo 2-photon imaging method and established SCALEA2/CLARITY tissue clearing techniques for intact volumetric 3-D imaging of optically cleared transparent mouse and human brains. As a Research Scientist in the Department of Psychiatry at the Columbia University Medical Center in New York, he focused on studying adult neurogenesis in the brains of patients with major depression and other psychiatric disorders.

His lab work is conducted on mice, induced pluripotent stem cells (iPSC) and Human postmortem tissue. Dr. Jaiswal also have avid interest in science communications as well science and society. Dr. Jaiswal’s recent projects included studies related to neurodegenration in ALS Brain Injury Epigenetics and psychiatric disorders. Hyperexcitability is considered to be a hallmark of ALS, and it has been suggested that the ALS-associated hyperexcitability may stem from altered function of the neuronal glutamate receptors due to inefficient RNA editing of one of the receptor’s subunits. Immediate major focus of his work will test this hypothesis using (1) autopsied tissues obtained from brain and spinal cord of ALS patients and (2) motoneurons differentiated from human induced pluripotent stem cells (hiPSC) derived from ALS patients.

East Hertfordshire (UK Parliament constituency)

October 3rd, 2018

East Hertfordshire was a parliamentary constituency in the county of Hertfordshire. It returned one Member of Parliament to the House of Commons of the Parliament of the United Kingdom.

1955-1974: The Urban Districts of Bishop’s Stortford, Cheshunt, Hoddesdon, Sawbridgeworth, and Ware, and the Rural Districts of Braughing and Ware.

1974-1983: The Urban Districts of Bishop’s Stortford, Cheshunt, Hoddesdon, and Sawbridgeworth, and the Rural Districts of Braughing and Ware.

The constituency was created for the 1955 general election, and abolished for the 1983 general election.

On its abolition, most of the seat (including Bishop’s Stortford and Sawbridgeworth) was amalgamated with the Hertford and Ware half of Hertford and Stevenage to form the new Hertford and Stortford constituency, while Cheshunt and Hoddesdon were carved off to create the heart of the new Broxbourne constituency.

The writer and TV playwright Dennis Potter was the Labour Party candidate in the constituency at the 1964 general election, but finished second behind the Conservative incumbent. His experience inspired Vote, Vote, Vote for Nigel Barton.

Burgstall Neuenburg (Sugenheim)

October 3rd, 2018

Der Burgstall Neuenburg ist eine abgegangene mittelalterliche Höhenburg auf dem „Schlossbuck“ bei Ingolstadt, einem heutigen Ortsteil der Marktgemeinde Sugenheim im Landkreis Neustadt an der Aisch-Bad Windsheim in Bayern.

Von der ehemaligen Burganlage ist nichts erhalten.

Schlösser: Schloss Altheim | Schloss Bergtheim | Schloss Birnbaum | Schloss Breitenlohe | Altes Schloss Brunn | Neues Schloss Brunn | Schloss Burgbernheim (Riederschlösschen) | Schloss Burghaslach | Schloss Dettendorf (abgegangen) | Schloss Dutzenthal | Schloss Erlabronn (abgegangen) | Schloss Fürstenforst | Schloss Gleißenberg (abgegangen) | Schloss Herrnneuses (abgegangen) | Schloss Hohholz (abgegangen) | Schloss Hohlach | Schloss Illesheim | Schloss Ippesheim | Schloss Langenfeld | Schloss Münchsteinach (Schlösschen) | Schloss Neuhof an der Zenn | Altes und Neues Schloss Neustadt an der Aisch | Schloss Obersteinbach | Blaues Schloss Obernzenn | Rotes Schloss Obernzenn | Altes und Neues Schloss Rauschenberg | Schloss Rockenbach | Schloss Schnodsenbach | Schloss Schwarzenberg | Schloss Seehaus | Schloss Stübach (abgegangen) | Altes Schloss (Sugenheim) (Inneres Schloss) | Neues Schloss (Sugenheim) | Schloss Trautskirchen | Schloss Uffenheim | Schloss Ullstadt | Schloss Unteraltenbernheim (Seckendorffsches Schloss) | Schloss Unternzenn | Schloss Vorderfrankenberg | Schloss Walkertshofen | Schloss Wildbad

Burgen und Ruinen: Burgruine Dachsbach | Burgruine Hinterfrankenberg | Burg Hoheneck | Burgruine Hohenkottenheim | Burgruine Hohenlandsberg | Burg Hohlach (abgegangen) | Burg Illesheim (abgegangen) | Burg Kaubenheim (abgegangen) | Weiherhaus Oberdachsbach (abgegangen) | Burgruine Scharfeneck | Burgruine Schauerberg | Burg Tief (abgegangen) | Burgruine Uehlfeld | Burg Wernsberg

Turmhügelburgen (alle abgegangen): Burgstall Adelsdorf | Burgstall Altenspeckfeld | Burgstall Erkenbrechtshofen | Burgstall Herbolzheim | Turmhügel Herrnberchtheim | Burgstall Ipsheim | Burg Lenkersheim | Burgstall Mörlbach | Burgstall Spielberg | Turmhügel Urfersheim | Turmhügel Wallmersbach | Turmhügel Weichselgarten

Herrensitze: Herrensitz Aspachhof | Herrensitz Burgambach | Herrensitz Tanzenhaid (abgegangen) | Landsitz Virnsbergerhaag

Burgställe (abgegangene, unbekannte Burgen): Burgstall Altenburg (Ergersheim) | Burgstall Alter Schlossberg (Herbolzheim) | Burgstall Birnbaum | Burgstall Buchklingen | Burgstall Burkertsgräben | Abschnittsbefestigung Dachsberg | Burgstall Deutenheim | Burgstall Eckwartsburg | Burgstall Emskirchen | Burgstall Göttelhof | Abschnittsbefestigung Hexenstuhl | Burgstall Illesheim | Burgstall Kottenheim | Burgstall Krettenbach | Burgstall Kropfsberg | Burgstall Külsheim | Burgstall Neuenburg | Burgstall Nordheim | Burgstall Oberaltenbernheim | Burgstall Oberhöchstädt | Burgstall Oberlaimbach | Burgstall Oberntief | Burgstall Schloss Pank | Burgstall Schlösslesbuck | Burgstall Siedelbach | Burgstall bei Ullstadt | Burgstall Unterlaimbach | Burgstall Wildberg

Wehrkirchen: Wehrkirche Stübach

Mirror writing

October 3rd, 2018

Mirror writing is formed by writing in the direction that is the reverse of the natural way for a given language, such that the result is the mirror image of normal writing: it appears normal when it is reflected in a mirror. It is sometimes used as an extremely primitive form of cipher. A common modern usage of mirror writing can be found on the front of ambulances, where the word “AMBULANCE” is often written in very large mirrored text, so that drivers see the word the right way around in their rear-view mirror.

Some people are able to produce handwritten mirrored text. Notably, Leonardo da Vinci wrote most of his personal notes in this way. Mirror writing calligraphy was popular in the Ottoman Empire, where it often carried mystical associations.

Research suggests that the ability to produce handwritten mirror writing is probably inherited and caused by atypical language organization in the brain.[clarification needed] It is not known how many people in the population inherit the ability to write mirrored text, but an informal Australian newspaper experiment identified 10 true mirror-writers in a readership of 65,000. Half of the children of people with the ability inherit it. A higher proportion of left-handed people are better mirror writers than right-handed people, perhaps because it is more natural for a left-hander to write backwards. 15% of left-handed people have the language centres in both halves of their brain. The cerebral cortex and motor homunculus are affected by this, causing the person to be able to read and write backwards quite naturally.

In an experiment conducted by the Department of Neurosurgery at Hokkaido University School of Medicine in Sapporo, Japan, Scientists proposed that the origin of mirror writing comes from damage caused through accidental brain damage or neurological diseases, such as an essential tremor, Parkinson’s disease, or spino-cerebellar degeneration. This hypothesis was proposed because these conditions affect a “neural mechanism that controls the higher cerebral function of writing via the thalamus.” Another study by the same university discovered that damage was not the only cause. The scientists observed that normal children exhibited signs of mirror writing while learning to write, thus concluding that currently there is no exact method for finding the true origin of mirror writing.

As with left-handedness, mirror writing is sometimes “corrected” in children.

Leonardo da Vinci wrote most of his personal notes in mirror, only using standard writing if he intended his texts to be read by others. The purpose of this practice by Leonardo remains unknown, though several possible reasons have been suggested. For example, writing left handed from left to right would have been messy because the ink just put down would smear as his hand moved across it. Writing in reverse would prevent such smudging. An alternative theory is that the process of rotating the linguistic object in memory before setting it to paper, and rotating it before reading it back, is a method of reinforcement learning. From this theory, it follows the use of boustrophedonic writing, especially in public codes, may be to render better recall of the text in the reader.

Matteo Zaccolini may have written his original four volume treatise on optics, color, and perspective in the early 17th century in mirror script.

Mirror writing calligraphy was popular in the Ottoman Empire during the 18th and 19th centuries among the Bektashi order, where it often carried mystical associations. The origins of this mirror writing tradition may date to the pre-Islamic period in rock inscriptions of the western Arabian peninsula.

Peep show images shown in a zograscope have headers in Mirror writing.

LaMarcus Aldridge

October 2nd, 2018

LaMarcus Nurae Aldridge (ur. 19 lipca 1985 w Dallas w Teksasie) – amerykański koszykarz, grający na pozycji silnego skrzydłowego, aktualnie zawodnik San Antonio Spurs.

Aldridge rozpoczął swoją karierę w szkole średniej Seagoville, gdzie został wybrany do najlepszego zespołu Teksasu. W 2004 wystąpił w meczu gwiazd amerykańskich szkół średnich – McDonald’s All-American. Był na tyle dobry, że do NCAA trafił do University of Texas w Austin. Po dwóch latach gry dla drużyny Longhorns zdecydował się kandydować do draftu w 2006 roku. W nim został wybrany z drugim numerem przez Chicago Bulls, którzy jeszcze tego samego dnia oddali go do Portland Trail Blazers razem z wyborem w drugiej rundzie draftu 2007 za Wiktora Chriapę i wybranego z czwartym numerem Tyrusa Thomasa.

W trakcie pierwszych rozgrywek opuścił tylko 7 meczów z powodu operacji ramienia. Już w pierwszych 14 meczach sezonu pokazał się z dobrej strony zdobywając średnio 8.4 punktu przy skuteczności 54% z gry. Gdy w lutym 2007 roku kontuzji doznał Joel Przybilla, Aldridge zaczął grać w pierwszym składzie. To zaprocenowało wzrostem jego średnich do 14.7 punktu i 8.0 zbiórek w marcu. Dzięki temu zajął drugie miejsce w głosowaniu na najlepszego debiutanta miesiąca za kolegą z zespołu, Brandonem Royem. 31 marca 2007 podczas pierwszej kwarty meczu z Los Angeles Clippers, Aldridge został zabrany do szpitala po tym, gdy zdiagnozowano u niego nieregularny rytm serca i skrócony oddech. Wykryto u niego Zespół Wolffa-Parkinsona-White’a, przez co musiał opuścić pozostałe mecze sezonu. Po sezonie został wybrany do pierwszej piątki najlepszych debiutantów.

W swoim drugim sezonie Aldridge poprawił swoje średnie zdobycze we wszystkich najważniejszych statystykach. W porównaniu z sezonem debiutanckim jego średnia punktów wzrosła z 9.0 do 17.8, zbiórek z 5.0 do 7.6, a asyst z 0.4 do 1.6. Zostało do dostrzeżone w głosowaniu do nagrody dla zawodnika, który zrobił największy postęp.

W trzecim sezonie gry Aldridge rozwijał się dalej, poprawiając głównie grę w ataku. Zdobywał coraz więcej punktów rzutami z półdystansu. Zakończył te rozgrywki ze średnimi 18.1 punktu i 7.5 zbiórki. W ostatnich 28 meczach sezonu aż 14 razy przekraczał granicę 20 zdobytych punktów. W całych rozgrywkach opuścił tylko 1 spotkanie.

Jeszcze przed rozpoczęciem sezonu, Aldridge podpisał nowy, pięcioletni kontrakt, który zagwarantował mu 65 milionów dolarów. Razem z nim Portland Trail Blazers podpisali nową umowę z Brandonem Royem, chcą stworzyć z nich duet prowadzący drużynę do wygranych. W tym sezonie w jego grze nie było już dużego progresu. Zakończył rozgrywki zdobywając średnio 17.9 punktu i 8.0 zbiórek.

W związku z kontuzją Brandona Roya, którą ten odniósł w grudniu 2010 roku, Aldridge wziął na siebie rolę lidera zespołu. Efektem tego były dwukrotnie wyróżnienia dla najlepszego gracza tygodnia w NBA. Pierwszy raz za grę od 17. do 23 stycznia, kiedy to w czterech meczach zdobywał średnio 28.3 punktu i notował 10.3 zbiórek na mecz. Drugie tego typu wyróżnienie otrzymał za grę między 7., a 13 lutego. W trzech meczach zdobywał wtedy 38,3 punktu i 7,3 zbiórki. W trzech kolejnych meczach z rzędu zdobywał co najmniej 36 punktów, co jest rekordem Portland Trail Blazers. 2 marca został wybrany najlepszym zawodnikiem miesiąca w Konferencji Zachodniej. Zdobywał wtedy średnio 27,8 punktu i notował przy tym 9,3 zbiórki i 1,6 bloku. Został dopiero trzecim zawodnikiem w historii Blazers, który otrzymał takie wyróżnienie. W głosowaniu na zawodnika, który zrobił największy postęp zajął drugie miejsce za Kevinem Love. Został także wybrany do trzeciej piątki całej ligi.

Z powodu lokautu w NBA, rozgrywki sezonu rozpoczęły się dopiero pod koniec grudnia 2011. Aldridge był nawet wymieniany w gronie zawodników, którzy mogą w trakcie lokautu trafić do jednej z lig europejskich. Najgłośniej mówiło się o zainteresowaniu Realu Madryt. Ostatecznie do Europy nie trafił. Na początku stycznia 2012 roku znalazł się w szerokiej kadrze USA na igrzyska w Londynie. Ostatecznie jednak nie pojechał ze względu na kontuzję, której odniósł w końcówce sezonu.

Jego bardzo dobra gra została doceniona i dostał nominację do występu w Meczu Gwiazd jako rezerwowy. Nie dotrwał do końca sezonu, odnosząc kontuzję biodra, które miał operowane. Opuścił przez to ostatnie 11 meczów rozgrywek. Sezon zakończył zdobywając średnio 21,7 punktu i notując 8,0 zbiórek na mecz.

Aldridge drugi raz z rzędu został wybrany do Meczu Gwiazd jako rezerwowy. W całym sezonie rozegrał 74 mecze i był najlepszym strzelcem drużyny ze średnią 21,1 punktu na mecz, co pozwoliło mu zająć 9. miejsce w klasyfikacji strzelców. Zbierał przy tym rekordowe w karierze 9,1 zbiórki na mecz. 17 kwietnia w meczu z Golden State Warriors rzucił 30 punktów i zebrał 21 piłek, z czego 17 na własnej tablicy. Za grę pomiędzy 11 a 17 marca 2013 został wyróżniony nagrodą dla najlepszego gracza tygodnia. W trzech rozegranych wtedy meczach zdobywał 27,0 punktu, 10,7 zbiórki i 3,0 bloku, a jego Blazers wygrali 2 z 3 meczów.

Pomimo wielu plotek transferowych podczas przerwy między sezonowej w 2013 roku, Aldridge zdecydował się pozostać w Portland, naciskając jednak na władze klubu, żeby te wzmocniły jego skład. Aldridge dobrze wszedł w sezon, notując double-double w pięciu kolejnych meczach pomiędzy 9 a 17 listopada. 23 listopada w meczu z Golden State Warriors zdobył 30 punktów i zebrał 21 piłek. Wdał się jednak też w przepychankę z zawodnikiem rywali Andrew Bogutem. Został za to zdarzenie ukarany grzywną w wysokości 45 tysięcy dolarów. Tego samego dnia został wybrany najlepszym zawodnikiem tygodnia w konferencji zachodniej czwarty raz w swojej karierze. Nagroda ta była połączona z serią 11 kolejnych wygranych Blazers, podczas której Aldridge notował średnio 21,1 punktu, 11,3 zbiórki, 2,5 asysty i 2,5 bloku na mecz. 12 grudnia 2013 roku zakończył mecz przeciwko Houston Rockets z 31 punktami i rekordem kariery – 25 zbiórkami. Stał się dzięki temu pierwszym zawodnikiem w historii swojego klubu, który zakończył mecz z co najmniej 30 punktami i 25 zbiórkami. 23 stycznia 2014 ustanowił rekord kariery w punktach. W meczu przeciwko Denver Nuggets rzucił ich 44 i dodał do tego 13 zbiórek, 5 asyst i 2 bloki, przyczyniając się do wygranej 110:105.

20 kwietnia 2014 podczas meczu pierwszej rundy play-off przeciwko Houston Rockets ustanowił rekord klubu oraz własny, zdobywając 46 punktów. Dodał do tego 18 zbiórek, 2 asysty i 2bloki, prowadząc zespół do zwycięstwa po dogrywce 122:120. W drugim meczu serii, rozegranym 3 dni później rzucił tym razem 43 punkty, stając się pierwszym graczem w historii Portland Trail Blazers, który w dwóch kolejnych meczach play-off zdobywał ponad 40 punktów.

4 czerwca 2014 został wybrany do trzeciej piątki All-NBA Team za sezon 2013/14.

9 lipca 2015 roku podpisał umowę z klubem San Antonio Spurs.

Stan na 18 lutego 2018, na podstawie, o ile nie zaznaczono inaczej.

Na podstawie (ang.). Basketball-Reference.com. [dostęp 2016-06-21].
Stan na koniec sezonu 2015/16

1 Walker • 4 White • 5 Murray • 7 Metu • 8 Mills • 10 DeRozan • 11 Forbes • 12 Aldridge • 16 Gasol • 18 Belinelli • 22 Gay • 25 Pöltl • 33 Cunningham • 42 Bertāns •  Pondexter •

Quinella

October 2nd, 2018

Quinella is het eerste en enige muziekalbum dat Atlanta Rhythm Section uitgaf via Columbia Records. Polydor zag het niet meer zitten met de band en andersom. De samenstelling van de muziekgroep is nauwelijks gewijzigd, doch de muziek is zonder medecomponist Robert Nix een stuk richting doorsnee-rock opgeschoven. Toch had het album succes in de Verenigde Staten; het haalde de 70e plaats in de Billboard Album Top 200. Ook de single Alien scoorde redelijk met een top20-plaats in de mainstreamlijst van Billboard, en dat duidt de muziek goed aan mainstream. De southern rock is nog wel aanwezig maar verder naar de achtergrond gedwongen. Het album is opgenomen in Studio One, Doraville, Georgia.

De rest van het contract met Columbia Records werd een ramp; de volgende twee albums werden afgekeurd, vandaar een gapend gaat van acht jaar. Homesick gaat over verlangen naar vroeger tijden, niet in de liefde maar in de muziek, het festival van Woodstock (New York) en het Monterey Pop Festival.

met

Jakob Fabricius

October 1st, 2018

Jakob Christian Fabricius (3. september 1840 i Aarhus – 8. juni 1919 i København) var en dansk embedsmand, etatsråd, komponist og musikorganisator. Det var som organisator, Fabricius fik sin egentlige betydning i dansk musikliv, bl.a. som stifter og medstifter af adskillige musikalske foreninger og institutioner.

Hans farfar var Otto Fabricius (1744-1822), der i flere år var missionær og forsker i Grønland. Senere blev han sognepræst ved Vor Frelsers Kirke på Christianshavn, og 2 år før sin død titulærbiskop. Efter sin tid i Grønland skrev han flere værker om landets dyre- og planteliv, om sproget og om kulturelle forhold. Jacob Christian Fabricius far var Lars Schurmann Fabricius (1805-1880), kasserer i Nationalbankens afdeling i Aarhus.

Jacob Christian Fabricius var selv ansat i som hovedkasserer i Nationalbankens i Aarhus og København fra 1857 til 1912. Han endte som karriere som etatsråd og Ridder af Dannebrog. Hans ønske var egentlig at blive musiker og komponist, men sygdom og forskelige uheld gjorde det umuligt for ham at forfølge den vej. Han var handicappet af blandt ande§§t delvise lammelser i højre hånd og jævnlige hovedpiner. Han studerede musikteori på privat basis hos Johan Christian Gebauer i København og senere hos Peter Heise, dog spillende han godt nok til at være organistvikar både for Gebauer og Otto Malling.

I stedet engagerede han sig på frivillig basis i organiseringen af det københavnske musikliv. Allerede i 1871 lykkedes det ham sammen med blandt andre komponisterne Peter Heise, Christian Barnekow, Emil Hartmann, August Winding og nogle fremtrædende musikinteresserede københavnske borgere at oprette Samfundet til udgivelse af dansk musik, der eksisterer som musikforlag den dag i dag. Forinden havde Fabricius på opfordring gennemstøvet biblioteker og arkiver for at finde upublicerede danske musikværker. Han fandt blandt andet omtrent 300 operaer og andre musikdramatiske værker, som kunne komme på tale til udgivelse.

Gennem midten af 1800-tallet var der fremkommet adskillige forslag til opførelse af en decideret koncertbygning i København. Alle projekter strandede på manglende økonomi. Da Fabricius fra 1884 engagerede sig i projektet, lykkedes det efter mange vanskeligheder at få opført Concertpalaiset (Odd Fellow Palæet), som stod færdigt omtrent 1889. Bygningen skulle udgøre et egnet sted til opførelse af musik og til erstatning for eller supplement af Casino. Palæet blev solgt til Odd Fellow Ordenen i 1900, men fungerede som koncertsted, indtil salen brændte i 1992.

København havde på den tid sin ”musik-junta” styret af Niels W. Gade og J.P.E. Hartmann. De regerede blandt andet over Musikkonservatoriet og Musikforeningen, der opførte klassikerne, Mozart, Beethoven, Felix Mendelssohn og lignende. Men mange yngre musikelskere og komponister savnede et sted hvor den nye tids musik kunne præsenteres. Allerede i 1864 stiftede blandt andre C.F.E. Horneman og Edvard Grieg foreningen Euterpe, som dog fik ret kort levetid. Derfor stiftede Fabricius sammen med bl.a. Hornemann og Otto Malling Koncertforeningen i 1874 med Fabricius, som formand. Koncertforeningen opløstes i 1893, blandt andet på grund af konkurrence fra nye koncertarrangører, men også fordi Det Kongelige Teater nægtede sine sangere lov til at medvirke ved koncerterne. I sin sidste beretning kunne Fabricius gøre status. På 19 år var opført 212 værker, heraf 150 danske førsteopførelse af udenlandske komponister og 42 premierer på dansk musik.

I årene fra 1865 til 1870 var Fabricius musikalsk leder af en kammermusikforening, kaldet Vega, som holdt prøver søndag morgen kl. 7 og i disse år afholdt ca. 10 velgørenhedskoncerter.

Ud over at være drivende kraft i de nævnte projekter, fungerede Fabricius også som musikanmelder i Illustreret Tidende frem til 1899.

De sidste 25 år af 1800-tallet var præget af industrisamfundets gennembrud. Der var en stor indvandring til København både fra det øvrige Danmark og fra nabolandene. Der var god brug for socialt engagement. Et sådant var Fabricius åbenbart i besiddelse af. Allerede da han var nytilflyttet deltog han i arbejdet i en understøttelsesforening. Senere dannede han selv sammen med en pastor Ewaldsen Foreningen til vordende Tjenestepigers Uddannelse. I midten af 1880’erne udarbejdede han et projekt med finansiering til opførelse af billige arbejderboliger. Han diskuterede ideen med konseilspræsident Estrup, som angiveligt var positiv over for forslaget, men projektet blev ”overhalet” af socialdemokratiske og radikale politikere med deres tilsvarende projekt, der førte til vedtagelse i Folketinget af en lov om byggeri med statstilskud. Loven blev dog ikke udnyttet, og først efter 1. verdenskrig kom der for alvor gang i opførelsen af almennyttige lejeboliger.

Den første offentlige fremtræden som komponist foregik i 1865 med ”Fire Karakterstykker for Piano”. Uden særlig offentlig anerkendelse i Danmark, måske på grund af personlig tilbageholdenhed og beskedenhed, satte han komponistvirksomheden på vågeblus til midt i 90’erne. Måske også på grund af travlhed med andre projekter. Efter eget udsagn kom anerkendelsen sent og mest fra Tyskland og Frankrig. Flere af hans værker foreligger trykt i disse lande.

Listen over kompositioner, som findes på Det Kongelige Bibliotek omfatter ca. 65 trykte værker, mest samlinger af sange, korværker og klavermusik, men også større værker, bl.a. operaen ”Skøn Karen”. Musik i manuskriptform omfatter mere end 80 stykker. Heraf er nogle dog gengangere fra samlingen af trykte noder. Også her mest mindre stykker, men dog en orkestersuite (Fra Riddertiden), 2 operaer (Et løfte og Die blonde Kathrein), en symfoni og en koncertouverture. Listen kan læses i nedennævnte bog, hvorfra de fleste oplysninger til denne artikel stammer.

2008 ECM Prague Open

September 22nd, 2018

The 2008 ECM Prague Open was a tennis tournament played on outdoor clay courts. It was the 13th edition of the ECM Prague Open, and was part of the Tier IV Series of the 2008 WTA Tour and of the 2008 ATP Challenger Tretorn Serie+. It took place at the I. Czech Lawn Tennis Club in Prague, Czech Republic, from April 28 through May 4, 2008.

Jan Hernych def. Lukáš Dlouhý, 4–6, 6–2, 6–4

Vera Zvonareva def. Victoria Azarenka, 7–6(2), 6–2

Lukáš Dlouhý / Petr Pála def. Dušan Karol / Jaroslav Pospíšil, 6–7(2), 6–4, 10–6

Andrea Hlaváčková / Lucie Hradecká def. Jill Craybas / Michaëlla Krajicek, 1–6, 6–3, 10–6

2016 fashion trends

MCM Rucksack | Kelme Outlet | maje dresses outlet| maje dresses for sale

kelme paul frank outlet new balance outlet bogner outlet le coq sportif outlet shopping online dresses grocery shopping online clothes shopping online