Archive for June, 2018

David H. Johnson

June 29th, 2018

David Horn Johnson (* 9. September 1912 in Oregon; † 12. August 1996 in Hornbrook, Siskiyou County, Kalifornien) war ein US-amerikanischer Mammaloge. Sein Forschungsschwerpunkt waren die asiatischen Säugetiere.

Johnson war der Sohn von Albert O. Johnson und Gertrude Horn Condrey. Er studierte Zoologie unter Joseph Grinnell und Eugene Raymond Hall. 1940 wurde er mit der Dissertation Systematic review of the chipmunks (genus Eutamias) of California an der University of California, Berkeley zum Ph.D. promoviert. 1941 wurde er stellvertretender Kurator der Säugetierabteilung am National Museum of Natural History. Während des Zweiten Weltkriegs war er im Dienstgrad eines Lieutenant Commander in der Naval Medical Research Unit Two auf Guam stationiert, wo sich sein Interesse für die asiatische Säugetierfauna entwickelte. Von 1948 bis 1965 war er Leiter der Säugetierabteilung des National Museum of Natural History.

1948 war Johnson eine Schlüsselfigur der American-Australian Scientific Expedition to Arnhem Land im nördlichen Australien. Vor allem seine Schießkunst, seine taxidermischen Fähigkeiten und seine Talente als Buschmann waren beeindruckend, was auch die Aborigines anerkannten, mit denen er zusammenarbeitete.

Mitte der 1950er Jahre war Johnson Mitarbeiter am Pacific Island Rat Ecology Project des Pacific Science Board, bei dem er 1956 auf der philippinischen Insel Luzon die Langnasen-Luzon-Waldmaus (Apomys sacobianus) entdeckte, ein Nagetier, das anschließend 35 Jahre verschollen blieb, bevor es 1991 wiederentdeckt wurde.

1948 beschrieb Johnson das ausgestorbene Veloz-Zaguti (Plagiodontia ipnaeum) von Haiti und der Dominikanischen Republik, das auch als Johnson-Ferkelratte bezeichnet wird. 1955 widmete ihm Herbert Deignan die Unterart Caprimulgus macrurus johnsoni der Langschwanz-Nachtschwalbe von den Philippinen.

Josiah Quincy II

June 29th, 2018

Josiah Quincy II (/ˈkwɪnzi/; February 23, 1744 – April 26, 1775) was an American lawyer and patriot. He was a principal spokesman for the Sons of Liberty in Boston prior to the Revolution and was John Adams’ co-counsel during the trials of Captain Thomas Preston and the soldiers involved in the Boston Massacre.

Quincy was the son of Col. Josiah Quincy I and the father of the Harvard president and Boston mayor Josiah Quincy III. He was a descendant of Edmund Quincy, who emigrated to Massachusetts in 1633. His first cousin once removed was Dorothy Quincy, wife of Governor John Hancock. He was also a distant relative of John Quincy Adams through the sixth President’s mother, Abigail Smith Adams.

Quincy was born in Boston in 1744, to Col. Josiah Quincy and Hannah Sturgis Quincy. In 1756, shortly after the death of his mother, he moved with his father and other siblings to their ancestral homestead in Braintree. In 1763, he graduated Harvard, and began studying law in the office of Oxenbridge Thacher (died 1765), a top Boston attorney, whose practice he would take over in 1765. A gifted orator, in 1766 he delivered an impassioned address in English “on liberty,” or as others would recall it, on the meaning of being “a patriot,” at Harvard’s commencement upon receiving his Masters. The speech caught the attention of Boston’s patriot leadership, and by 1767, he was contributing regularly to Samuel Adams’ Boston Gazette.

Published initially under the name “Hyperion”, his essays were notable for their colorful rhetoric and denouncement of British oppression.

On February 12, 1770, he published in the Gazette a call to his countrymen “to break off all social intercourse with those whose commerce contaminates, whose luxuries poison, whose avarice is insatiable, and whose unnatural oppressions are not to be borne

He used the signatures Mentor, Callisthenes, Marchmont Needham, Edward Sexby, &c., in later letters to the Boston Gazette.

After the Boston Massacre (March 5, 1770) he and John Adams defended Captain Preston and the accused soldiers and secured their acquittal. Prosecuting the case were Robert Treat Paine and Josiah’s older brother Samuel Quincy, who shortly after was named solicitor general.

He traveled for his health in the South in 1773, and left in his journal an interesting account of his travels and of society in South Carolina; this journey was important in that it brought Southern patriots into closer relations with the popular leaders in Massachusetts.

Perhaps seeking to enhance his standing in advance of the selection of delegates to the First Continental Congress, in May 1774 he published Observations on the Act of Parliament, commonly called The Boston Port Bill, with Thoughts on Civil Society and Standing Armies, in which he urged patriots and heroes to form a compact for opposition and for vengeance.

In September 1774 he secretly left for England, where he argued the American cause to British politicians who were sympathetic to the colonies.

On March 16, 1775, he started back, but he died of tuberculosis on April 26, 1775, on a boat within sight of the Massachusetts shore.

Wikisource Chisholm, Hugh, ed. (1911). “Quincy, Josiah”. Encyclopædia Britannica (11th ed.). Cambridge University Press. 


June 28th, 2018

Кутир-Наххунте II (ассир. Kutur-Nahhunte / Kudur-Nahhunte / Kutur-Nahundu; элам. Kutikaruk/Kutruk/Kutiruk/Kutir-DNahhunte — «Бог Солнца — пастух»; убит в 692 до н. э.) — царь Элама приблизительно в 693—692 годах до н. э.

Кутир-Наххунте, старший сын Халлутуш-Иншушинака II, вступил на престол в результате убийства его отца в ходе восстания.

Переход трона в Сузах из-за борьбы за власть от одного правителя к другому ассирийский царь Синаххериб с полным основанием расценил как признак внутренней слабости Элама. Осенью 693 года до н. э. Синаххериб предпринял поход против Элама. Ассирийцы захватили города Бит-Хаири и Раза, на границе Ассирии и Элама, которые эламиты отняли ещё у Саргона II. Возвращенные города были присоединены к провинции Дер. Затем Синаххериб осадил и взял 34 города на собственно эламской территории. Кутир-Наххунте бежал из своей резиденции Мадакту в отдаленную горную твердыню Хидалу (вероятно, в районе сегодняшнего Бехбехана). Синаххериб двинулся через горы, по направлению к покинутой Мадакте, но наступил месяц тебету (декабрь-январь), морозы и снегопады, а также повышение воды в Керхе вынудили Синаххериба вернуться обратно.

По свидетельству «Анналов Синаххериба», менее чем через 3 месяца после своего возвращения в Ниневию, ассирийский царь получил радостную для него весть — царь Элама скончался. Вавилонская хроника с обычной лаконичностью сообщает, что в конце июля 692 года до н. э. «Кутир» царь Элама «был во время восстания взят в плен и убит».


June 20th, 2018

Blockenhusagen är en sjö i Filipstads kommun i Värmland och ingår i Göta älvs huvudavrinningsområde. Sjön har en area på 0,109 kvadratkilometer och ligger 208,2 meter över havet. Sjön avvattnas av vattendraget Tvärälven (Rämmån).

Blockenhusagen ingår i det delavrinningsområde (665108-141076) som SMHI kallar för Inloppet i Bredreven. Medelhöjden är 280 meter över havet och ytan är 32,47 kvadratkilometer. Räknas de 12 avrinningsområdena uppströms in blir den ackumulerade arean 118,73 kvadratkilometer. Tvärälven (Rämmån) som avvattnar avrinningsområdet har biflödesordning 3, vilket innebär att vattnet flödar genom totalt 3 vattendrag innan det når havet efter 385 kilometer. Avrinningsområdet består mestadels av skog (77 %). Avrinningsområdet har 0,59 kvadratkilometer vattenytor vilket ger det en sjöprocent på 1,8 %. Bebyggelsen i området täcker en yta av 2 kvadratkilometer eller 6 % av avrinningsområdet.

Gaspar Gálvez

June 19th, 2018

Gaspar Gálvez Burgos (Córdoba, Andalucía, España, 7 de julio de 1979), deportivamente conocido como Gaspar es un futbolista español. Juega como defensa central y actualmente se encuentra sin equipo.

Curtido en la cantera del Séneca, pasó a las categorías inferiores del Atlético de Madrid hasta la temporada 98-99, en la que debuta con el primer equipo. Su debut en la Primera división de la liga española de fútbol fue el 3 de enero de 1999 en el partido Racing de Santander 2 – 3 Atlético. En su segunda temporada el equipo rojiblanco desciende a Segunda división.

La temporada 00-01 juega en el Real Oviedo. Con este equipo queda en la posición 18º en liga y el club baja a Segunda división.

Al año siguiente ficha por el Real Valladolid, club en el que milita durante dos temporadas, disputando 36 encuentros en las mismas y quedando en 12º y 14º posición.

En 2003 regresa al Atlético de Madrid para jugar 27 partidos. Finalmente la llegada de César Ferrando, le obliga a buscar una salida.

La salida es el Albacete. En ese año, que el equipo desciende de categoría, Gaspar disputa 25 partidos de liga y marca un gol.

La temporada 05-06 fue de los fichajes del Deportivo Alavés. Una lesión inoportuna y la presencia de Josu Sarriegi y Mauricio Pellegrino, le impide entrar en el once titular, pero en el trayecto final de la temporada entra en el equipo, acabando con 21 choques disputados y el descenso contra el Deportivo de La Coruña. Al año siguiente, Gaspar colabora a mantener el equipo en Segunda división, jugando 23 partdios y marcando en el empate contra la Unión Deportiva Almería.

En 2008 por fin regresa a casa para jugar en las filas del Córdoba CF, con cuyo equipo intentará estar en lo más alto de la categoría de plata del fútbol español.

En 2013 y tras ser una temporada con pocas apariciones tanto de titular como suplente, además de una lesión, rescinde el contrato con el Córdoba CF.

El 2 de septiembre de 2013, último día del mercado de fichajes, firma por el CD Mirandés.

Ha sido internacional sub-21.

VM i banesykling 1988

June 19th, 2018

VM i banesykling 1988 (verdensmesterskapet i banesykling) ble arrangert i Gent i Belgia i 1988.

1893  • 1894  • 1895  • 1896  • 1897  • 1898  • 1899  • 1900  • 1901  • 1902  • 1903  • 1904  • 1905  • 1906  • 1907  • 1908  • 1909  • 1910  • 1911  • 1912  • 1913  • 1914  • 1915–1919  • 1920  • 1921  • 1922  • 1923  • 1924  • 1925  • 1926  • 1927  • 1928  • 1929  • 1930  • 1931  • 1932  • 1933  • 1934  • 1935  • 1936  • 1937  • 1938  • 1939  • 1940–1945  • 1946  • 1947  • 1948  • 1949  • 1950  • 1951  • 1952  • 1953  • 1954  • 1955  • 1956  • 1957  • 1958  • 1959  • 1960  • 1961  • 1962  • 1963  • 1964  • 1965  • 1966  • 1967  • 1968  • 1969  • 1970  • 1971  • 1972  • 1973  • 1974  • 1975  • 1976  • 1977  • 1978  • 1979  • 1980  • 1981  • 1982  • 1983  • 1984  • 1985  • 1986  • 1987  • 1988  • 1989  • 1990  • 1991  • 1992  • 1993  • 1994  • 1995  • 1996  • 1997  • 1998  • 1999  • 2000  • 2001  • 2002  • 2003  • 2004  • 2005  • 2006  • 2007  • 2008  • 2009  • 2010  • 2011  • 2012  • 2013  • 2014  • 2015  • 2016  • 2017  • 2018  • 2019

Récifs d’Entrecasteaux

June 19th, 2018

Situés en mer de Corail, les récifs d’Entrecasteaux sont des récifs à fleur d’eau du nord-ouest de la Nouvelle-Calédonie. Inhabités, ils sont situés à 223 km de la pointe nord-est de la Grande Terre, dans le prolongement des îles Belep desquelles ils sont séparés par le « Grand Passage », détroit de 500 à 600 mètres de fond. Ils constituent la limite nord du lagon de l’archipel de la Nouvelle-Calédonie.

Ils comprennent :

Les récifs d’Entrecasteaux ont été découverts le par l’expédition d’Antoine Bruny d’Entrecasteaux. Les noms des récifs, atolls et îlots ont presque tous été donnés par ce dernier en 1792 à l’exception des îles Fabre et Le Leizour, de l’atoll Pelotas et du récif Guilbert. Ce dernier donne d’ailleurs son patronyme à l’ensemble des récifs. La Surprise vient du fait qu’il aurait été surpris de « tomber dessus » une nouvelle terre émergée aussi près de la Grande Terre, alors qu’il croyait avoir « arrondi » la Nouvelle-Calédonie. Les trois autres noms donnés par D’Entrecasteaux proviennent des patronymes de membres de son expédition : le second de D’Entrecasteaux, commandant de L’Espérance, le capitaine de vaisseau Jean-Michel Huon de Kermadec ; le lieutenant de vaisseau Malo de la Motte du Portail ; l’enseigne de vaisseau du Mérite.

Le récif Guilbert doit son toponyme à l’enseigne de vaisseau et hydrographe de l’expédition de Jules Dumont d’Urville en 1827. Les îles Fabre et Le Leizour ont reçu les noms de deux des premiers pilotes de navire de Nouvelle-Calédonie au XIXe siècle : Gustave Fabre (1841-1891) et Alexandre-Louis Le Leizour (1834-1886). Elles ont été dénommées ainsi par les membres de l’équipage du croiseur Le Curieux en 1876. L’origine du nom Pelotas est inconnue.

La zone est régulièrement visitée par les baleiniers au début du XIXe siècle. Mais la véritable occupation pérenne par l’homme n’a lieu que sur les trois îlots de l’atoll de la Surprise entre 1883 et 1928 pour l’exploitation du guano. Aujourd’hui, la station météorologique de Météo-France, installée en 1965 sur l’île Surprise, est la seule infrastructure d’origine humaine.

Les récifs d’Entrecasteaux comportent une population importante d’oiseaux marins, et est à ce titre inscrite comme Zone importante pour la conservation des oiseaux, « catégorie 4ii », par BirdLife International. Les espèces sédentaires les plus représentées sont, par exemple, la frégate du Pacifique (Fregata minor) et la frégate ariel (Fregata ariel) sur Surprise, le fou masqué (Sula dactylatra), le fou brun (Sula leucogaster) et le fou à pieds rouges (Sula sula) sur les quatre îles, ou encore le phaéton à brins rouges (Phaethon rubricauda), le noddi brun (Anous stolidus), le noddi marianne (Anous tenuirostris) et le râle tiklin (Gallirallus philippensis). C’est également un important site de ponte pour plusieurs espèces de sternes : la sterne huppée (Thalasseus bergii) ou la sterne fuligineuse (Onychoprion fuscatus, représentant environ 1 % de la population mondiale), par exemple.

Les récifs d’Entrecasteaux sont également un important sanctuaire de reproduction et de ponte pour la tortue verte (Chelonia mydas). De nombreux gros individus de napoléon (Cheilinus undulatus), espèce inscrite à l’annexe II de la CITES, ont été recensés sur les pentes externes de ces récifs.

Les récifs d’Entrecasteaux constituent l’une des six zones des lagons de Nouvelle-Calédonie classées en 2008 au patrimoine mondial de l’UNESCO.

Frode Andresen

June 19th, 2018

Frode Andresen (ur. 9 września 1973 w Rotterdamie) – biathlonista norweski, mistrz olimpijski, mistrz świata.

Jeden z najlepszych biegaczy w gronie biatlonistów, zalicza się do czołówki światowej od połowy lat 90. Do jego największych sukcesów należą mistrzostwo olimpijskie w sztafecie z Salt Lake City (2002), mistrzostwo świata w biegu sprinterskim (10 km) z Oslo (2000) oraz w biegu drużynowym z Anterselvy (1995), medale olimpijskie z Nagano (1998, srebro w sprincie) i Turynu (2006, brąz w sprincie). Mistrzostwo w sprincie w Oslo zdobył w kontrowersyjnych okolicznościach; biegł z naładowanym magazynkiem, czym naruszył przepisy bezpieczeństwa, ale mimo protestów ekip rywali jury nie pozbawiło go medalu. Został natomiast zdyskwalifikowany w biegu ze startu wspólnego.

Konflikt wewnątrz ekipy norweskiej sprawił, że stracił miejsce w sztafecie olimpijskiej w Nagano; Norwegowie, z Dagiem Bjørndalenem (bratem Ole Einara) zamiast Andresena w składzie, sięgnęli po tytuł wicemistrzów olimpijskich.

Do lutego 2009 odniósł 15 zwycięstw w zawodach Pucharu Świata, był również po kilkanaście razy na drugim i trzecim miejscu. W sezonie 2000/2001 zajął 3. miejsce w klasyfikacji generalnej Pucharu Świata. Sporadycznie występuje również w Pucharze Świata biegaczy narciarskich, jego najwyższe miejsce w zawodach tej rangi to 10. pozycja w Kuopio w marcu 2001 (na 60 km stylem dowolnym ze startu wspólnego).

Pozostaje w nieformalnym związku z biathlonistką Gunn Margit Andreassen; mieli syna Davida (ur. 2004), który zmarł w wyniku ataku padaczki w styczniu 2018 roku.[potrzebny przypis]

1968: (Aleksandr Tichonow, Nikołaj Puzanow, Wiktor Mamatow, Władimir Gundarcew) 1972: (Aleksandr Tichonow, Rinat Safin, Iwan Biakow, Wiktor Mamatow) 1976: (Aleksandr Jelizarow, Iwan Biakow, Nikołaj Krugłow, Aleksandr Tichonow) 1980: (Władimir Alikin, Aleksandr Tichonow, Władimir Barnaszow, Anatolij Alabjew) 1984: (Dmitrij Wasiljew, Jurij Kaszkarow, Algimantas Šalna, Siergiej Bułygin) 1988: (Dmitrij Wasiljew, Siergiej Czepikow, Aleksandr Popow, Walerij Miedwiedcew) 1992: (Ricco Gross, Jens Steinigen, Mark Kirchner, Fritz Fischer) 1994: (Ricco Gross, Frank Luck, Mark Kirchner, Sven Fischer) 1998: (Ricco Gross, Peter Sendel, Sven Fischer, Frank Luck) 2002: (Halvard Hanevold, Frode Andresen, Egil Gjelland, Ole Einar Bjørndalen) 2006: (Sven Fischer, Michael Greis, Ricco Gross, Michael Rösch) 2010: (Halvard Hanevold, Tarjei Bø, Emil Hegle Svendsen, Ole Einar Bjørndalen) 2014: (Dmitrij Małyszko, Anton Szypulin, Jewgienij Ustiugow, Aleksiej Wołkow) 2018: (Peppe Femling, Jesper Nelin, Sebastian Samuelsson, Fredrik Lindström)

1974: Juhani Suutarinen • 1975: Nikołaj Krugłow • 1976: Aleksandr Tichonow • 1977: Aleksandr Tichonow • 1978: Frank Ullrich • 1979: Frank Ullrich • 1981: Frank Ullrich • 1982: Eirik Kvalfoss • 1983: Eirik Kvalfoss • 1985: Frank-Peter Roetsch • 1986: Walerij Miedwiedcew • 1987: Frank-Peter Roetsch • 1989: Frank Luck • 1990: Mark Kirchner • 1991: Mark Kirchner • 1993: Mark Kirchner • 1995: Patrice Bailly-Salins • 1996: Władimir Draczow • 1997: Wilfried Pallhuber • 1999: Frank Luck • 2000: Frode Andresen • 2001: Pawieł Rostowcew • 2003: Ole Einar Bjørndalen • 2004: Raphaël Poirée • 2005: Ole Einar Bjørndalen • 2007: Ole Einar Bjørndalen • 2008: Maksim Czudow • 2009: Ole Einar Bjørndalen • 2011: Arnd Peiffer • 2012: Martin Fourcade • 2013: Emil Hegle Svendsen • 2015: Johannes Thingnes Bø • 2016: Martin Fourcade • 2017: Benedikt Doll  

1989:  ZSRR (J. Kaszkarow, A. Popow, S. Bułygin, S. Czepikow) • 1990:  NRD (R. Dittrich, M. Kirchner, B. Anders, F. Luck) • 1991:  Włochy (H. Leitgeb, G. Taschler, D. Demetz, W. Pallhuber) • 1992:  WNP (J. Ried´kin, A. Popow, A. Żdanowicz, A. Tropnikow) • 1993:  Niemcy (F. Fischer, F. Luck, S. Hoos, S. Fischer) • 1994:  Włochy (P. Carrara, H. Leitgeb, A. Zingerle, W. Pallhuber) • 1995:  Norwegia (F. Andresen, D. Bjørndalen, H. Hanevold, J. Tyldum) • 1996:  Białoruś (P. Iwaszka, O. Ryżenkow, A. Popow, W. Saszurin) • 1997:  Białoruś (P. Iwaszka, O. Ryżenkow, A. Popow, W. Saszurin) • 1998:  Norwegia (E. Gjelland, H. Hanevold, S. Glimsdal, O. Bjørndalen)


June 19th, 2018

‘Afula (hebreiska: עפולה) är en ort i Israel. Den ligger i distriktet Norra distriktet, i den norra delen av landet. ‘Afula ligger 62 meter över havet och antalet invånare är 41 293.

Terrängen runt ‘Afula är platt åt sydväst, men åt nordost är den kuperad. Den högsta punkten i närheten är Giv‘at HaMore, 504 meter över havet, 5,6 km öster om ‘Afula. Runt ‘Afula är det ganska tätbefolkat, med 80 invånare per kvadratkilometer. Närmaste större samhälle är Nasaret, 10,1 km norr om ‘Afula. Trakten runt ‘Afula består till största delen av jordbruksmark. I trakten runt ‘Afula finns ovanligt många namngivna vattenkällor och grottor.

Medelhavsklimat råder i trakten. Årsmedeltemperaturen i trakten är 23 °C. Den varmaste månaden är juli, då medeltemperaturen är 34 °C, och den kallaste är januari, med 11 °C. Genomsnittlig årsnederbörd är 553 millimeter. Den regnigaste månaden är januari, med i genomsnitt 165 mm nederbörd, och den torraste är juli, med 1 mm nederbörd.


June 19th, 2018

Simei is a subzone located in the eastern part of Singapore, situated within the town of Tampines. The name Simei is pinyin for “Four Beauties” in Chinese. Formerly known as Tampines South, it was officially renamed to Simei in 1985.

The name “Simei” is the Pinyinized version of “Soo Bee”, after a short minor lane off Jalan Angin Laut, Jalan Soo Bee. It acquired its name during the height of a government policy of “Pinyinization”. The current MP serving the Changi-Simei constituency is Jessica Tan.

Simei used to be a Malay kampung. It was cleared in February 1982 to make way for the HDB estate at Simei. For a brief period, the roads in the estate were named after the legendary Four Beauties (i.e. Xi Shi, Wang Zhaojun, Diaochan and Yang Guifei) in Chinese history. These confusing names were swiftly changed following complaints.

Simei is a well-developed estate with plenty of amenities and facilities. There are schools, an MRT station, coffee shops and a shopping mall, Eastpoint Mall.

NTUC Fairprice, a leading supermarket chain in Singapore, is located on the 5th floor of Eastpoint Mall for 24 hours. Cheers and 7-11 are also two 24-hour convenience stores located near Simei MRT Station. Simei Park is the only park in Simei, consisting of a playground, elderly fitness corner and running tracks. There are different kinds of residential dwellings in the area, comprising landed properties, condominiums, mansions and public housing flats. For medical needs, Changi General Hospital is located here as well, and serves many Singaporeans living in the eastern area.

There are wide range of amenities at Simei, including Changi General Hospital, retail outlets and the Changi Simei community centre.

Education facilities situated in the town include ITE College East, the Metta Development School, Changkat Primary School, Changkat Changi Secondary School, as well as the Singapore University of Technology and Design.

Simei is well served by public transport. Most of the town is within 10 minutes walking distance from Simei MRT Station. It also enjoys close proximity to Singapore Changi Airport via the Pan-Island Expressway. Public bus services that serve Simei include 5, 9, 20, 38, 531 and NR7 (which serve Simei MRT station / town centre) and 10, 12, 17, 31, 118 (which serve the outskirts).

2016 fashion trends

MCM Rucksack | Kelme Outlet | maje dresses outlet| maje dresses for sale

kelme paul frank outlet new balance outlet bogner outlet le coq sportif outlet shopping online dresses grocery shopping online clothes shopping online